Drodzy koledzy, znajomi, przyjaciele… Dawno nie miałem roku tak udanego pod względem gęstości wypraw – mam tu na myśli nie tylko ilość, co ich złożoność pod względem logistyki, wagę podjętych celów i odpowiedzialności za rezultat. Od początku stycznia do końca marca byłem nonstop w akcji, mając ręce, nogi i głowę pełne działań, z 3-4 godzinami dziennie na sen… To był wspaniały początek roku, który pozwolił wielu z nas na realizację marzeń 🤠👌
Niestety, dobry los odwrócił się ode mnie w prima aprilis, gdy autobus, którym jechałem na wymarzoną Wielkanoc w Antigua Guatemala wbił się w stojącą na poboczu ciężarówkę…


Niestety, siedziałem akurat z samego przodu po prawej… Tak bywa, gdy kierowca nie jest w stanie przeczytać trudnego polskiego nazwiska mimo, iż znajdowało się na samej górze, na samym początku listy… Gdy wszyscy wsiedli, zająłem po prostu ostatnie wolne miejsce obok kierowcy :/

Na widok kości udowej wystającej tuż pod biodrem przez spodnie pomyślałem tylko: nie mam nogi. Nie będę więcej mógł nurkować w jaskiniach, nie dotrę już pieszo do El Mirador, nie zeskoczę do wykopu archeologicznego… Akcja ratownicza, którą dyrygowałem póki mogłem nadaje się na książkę, albo film grozy. Jednak dzięki Przyjaciołom z Archeo, prowadzącym badania w Gwatemali i Salwadorze, którzy poruszyli dla mnie niebo i ziemię nie zostawiłem nogi, a może nawet i życia w odległym o kilkadziesiąt minut lokalnym szpitalu, gdzie służby medyczne nie mają pojęcia nawet o przenoszeniu rannych ze złamaniami między noszami a łóźkiem (dwa razy, gdybym się nie złapał, wypadłbym im z noszy, a zwisająca z noszy noga na nikim tam nie robiła wrażenia…).

Znalazlem się w dobrym szpitalu, w odległej o kilka godzin stolicy Gwatemali i dzięki człowiekowi, który cztery godziny trzymał moją stopę zgodnie z instrukcją (druga karetka też nie miała szyny unieruchamiającej). Poza otwartym złamaniem kości udowej okazało się, że mam w dość niefortunny sposób złamane: kość strzałkową i kość promieniową, obie tuż pod kolanem… Do tego… ponieważ nikomu nie przyszło do głowy, by zaopatrzyć moją ranę na czas kilkugodzinnego transportu, wysokie ryzyko infekcji, a symptomy zakażenia wyszły w wynikach badań.

Przeszedłem dwie dlugie operacje, z których druga trwała podobno prawie osiem godzin. W szpitalu spędziłem miesiąc. Niestety mój tradycyjny ubezpieczyciel podróżny (DAN) ma wyłączenie na wypadki komunikacyjne. Mój drugi ubezpieczyciel (xcover pod revolutem) nie odezwał się nawet przez ponad dwa tygodnie (sprawa w toku, ale spodziewam się odrzucenia roszczeń). Sprawca wypadku – firma przewozowa, całkowicie wyparł się odpowiedzialności, zrzucając winę na swojego kierowcę. Prawnicy poleceni przez Panią Konsul, przez trzy tygodnie nie zadali sobie trudu żeby się ze mną skontaktować…

Gdy rachunek za leczenie przekroczył kwotę 170 tys. PLN, rosnąc drastycznie z dnia na dzień, postanowiłem sam wykupić się ze szpitala. Oczywiście nie dysponowałem taką kwotą. Tu znów pomogli mi Przyjaciele, wspierając formalnie i finansowo. Udało mi się wyjść z debetem 70 tys. PLN na koncie R, na którego spłatę dano mi siedem dni. Przyjaciele (Lekarz, który mnie operował, wraz z rodziną) ugościli mnie w Guate, a następnie pomogli przedostać się do Meksyku, gdzie znów odebrał mnie z lotniska Przyjaciel. Problem nie tylko w tym, że zostałem bez środków do życia, ale, że przez długie miesiące nie będę mógł podjąć żadnej pracy, a mój powrót do niej, zależy od wyników fizjoterapii.

Nie łatwo mi prosić o pomoc, pomimo sytuacji w jakiej się znalazłem. W Gwatemali czeka mnie długi i kosztowny proces, który choć może zwrócić mi część kosztów leczenia, potrwa co najmniej parę lat. Tymczasem moje długi rosną, a stan zdrowia nie pozwala na podjęcie jakichkolwiek zleceń w terenie, ani i innej pracy.

W pół roku po wypadku, kości nadal się nie zrastają. W tej chwili ważą się losy trzeciej operacji (vide zdjęcie RTG powyżej), zalecono mi natomiast na natychmiast terapię w postaci ultradźwięków, artoskopii z uzupełnieniem ubytku i zastrzyków z osocza, których wspólny koszt to ponad 25 tys. zł. (terminy na CITO na NFZ to 2030 r.). Jeśli zechcecie mi pomóc, numery kont do wsparcia:
PLN: 5229 1000 0624 6980 0301 1144 97 SWIFT BMPBPLPP (z Polski)
PLN: GB14 TCCL 0414 3440 0207 68 SWIFT: TCCLGB3L (zza granicy)
EUR: LT61 3130 0101 1406 4894 SWIFT: BZENLT22 (z Polski)
EUR: GB14 TCCL 0414 3440 0207 68 SWIFT: TCCLGB3L (zza granicy)
USD: GB14 TCCL 0414 3440 0207 68 SWIFT: TCCLGB3L

Na pewno będę pamiętał każde Wasze wsparcie i mam nadzieję, że po skończonej terapii, kiedy będę mógł wrócić do pracy i wygranym procesie będę w stanie wszystkie rachunki wyrównać!